شب تنهایی من

تو درخت روشنائي گل مهر برگ و بارت

تو شميم آشنائي همه شوقها نثارت

تو سرود ابر و باران و طراوت بهاران

 همه دشت انتظارت.

هله اي نسيم اشراق كرانه هاي قدسي!

بگشا به روي من پنجره اي زباغ فردا

 كه شنيدم از لب شب

نفس ستاره ها را.

 دلم آشيان دريا شد و نغمه صبوحم

گل و نكهت ستاره

همه لحظه هام محراب نيايش محبت

تو بمان كه جمله هستي به صفاي تو بماند.

 شب اگر سياه و خاموش چه غم كه صبح ما را

نفس نسيم بندد به چراغ لاله آذين

 به سحر كه مي سرايد ملكوت دشتها را.

 اگر اين كبود خاموش سراچه شياطين

 تن زهر گين به گلبرگ ستارگانش آراست

 و گرم نسيم اين شب

 به درنگ نيلگون خواند

 به نگاه اهوان

 سوگند نشنوم حديثي

چه سپيده هاي رويان كه در آستين فرداست.

 بهل اي شكوه دريا كه ز جوكنار ايام

ننهد به باغ ما گام سرود جويباران

چو نگاه روشنت هست چه غم كه برگها را

 به سحرگهان نشويند به روشنان باران

 به ستاره برگ ناهيد نوشتم اين غزل را

 كه بر اين رواق خاموش به يادگار ماند

 ز زبان سرخ آلاله شنيدم اين ترانه:

   كه اگر جهان بر آب است

               محبت تو باقي است

                            هميشه جاودانه.