شب تنهایی من

به ديدارم بيا هر شب
در اين تنهايي تنها و تاريك خدا مانند
دلم تنگ است
بيا اي روشن اي روشن تر از لبخند
شبم را روز كن در زير سر پوش سياهي ها
دلم تنگ است
بيا بنگر چه غمگين و غريبانه
در اين ايوان سر پوشيده وين تالاب مالامال
دلي خوش كرده ام با اين پرستو ها و ماهي ها
و اين نيلوفر آبي و اين تالاب مهتابي
بيا اي همگناه من در اين دوزخ بهشتم نيز و هم دوزخ
به ديدارم بيا اي هم گناه اي مهربان بامن
كه اينان زود مي پوشند رو در خوابهاي بي گناهي ها
و من مي مانم و بيداد بي خوابي
در اين ايوان سر پو شيده متروك
شب افتاده است و در تا لاب من ديريست
كه در خوابند آن نيلوفر آبي و ماهي ها پرستو ها
بيا امشب كه بس تاريك و تنهايم
بيا اي روشني اما بپوشان روي
كه ميترسم تو را خورشيد انگارند
و مي ترسم همه از خواب برخيزند
و مي ترسم كه چشم از خواب بردارند
نميخواهم ببيند هيچ كس ما را
نميخواهم بداند هيچ كس ما را
و نيلوفر كه سر از خواب بر مي كشد از آب
پرستو ها كه با پرواز و با آواز
و ما هي ها كه با آن رقص غوغايي
نميخواهم بفهمانند بيدارند
شب افتاده است و من تاريك وتنهايم
و در ايوان و در تالاب من ديريست در خوابند
پرستو ها و ماهي ها  و آن  نيلوفر آبي
بيا اي مهربان با من
  بيا اي ياد مهتابي

سالها رفت و نيفروخت دريغا
كس در اين كلبه متروك چراغي
به در انگشت نزد كس كه بگيرد
مگر از غربت اين خانه سراغي
به سر انگشت نوازشگر مهري
وانشد پنجره اي تا به بهاران
نفسي تازه كند از نفس خرم باغي
چشم در چشم به راه نه كسي بود و نه پيكي
چشم بر بسته بسي دير زماني به فراغي
ديري اين خانه ي متروك
سرد و خاموش نشسته به كويري كه نبيني
چشم تا چشم كند كار نه باغي و نه راغي
نه سرودي نه نوايي گوش ديوار زجان تشنه حرفي و صدايي
نشكند جام سكوتش نه به شب ناله ي بومي و نه روزش دم زاغي
روزها شب شد و شبها
به سر گيسوي آشفته ي خود رنگ سحر زد
تا كه روزي كسي از راه فراز آمد و انگشت به در زد
شهر پر ولوله زين تازه خبر شد
كه بر افروخته شد در دل اين خانه چراغي
همه گفتند  از اين قصه پر وسوسه چيزي
خبر اين بو خبر ز آمدن تازه عزيزي
اختري سر زد شب از غم ديرينه تهي شد
پر شد از باده اياغي
غافل از هر چه فريبي و دروغي
دل غفلت زده تر كرد از اين با ده مسموم به نيرنگ
دماغي
اينك امروز صد افسوس جز آشفتن آرامش و رامش
نيست در خانه نشاني
نه كه بر سينه ي اين خانه نشسته است
يكي داغ و چه داغي